Drie Voedingsmythes Ontkracht: Eiwitten en Aminozuren in Paardenvoer
Voerexpert Sophia Riegger van Marstall bespreekt de meest hardnekkige misverstanden over eiwitvoeding en waarom een nauwkeurige blik op de verteerbaarheid essentieel is.
Mythe 1: Eiwitten kunnen snel overgedoseerd worden, wat het paard schaadt.
Sophia benadrukt dat ‘eiwit’ niet zomaar ‘eiwit’ is. Het cruciale onderscheid ligt in waar het eiwit wordt verteerd:
- ✅ Verteerbaar Eiwit (pcvXP): Dit is het eiwit dat in de dunne darm wordt afgebroken tot aminozuren en probleemloos door het paard wordt opgenomen. Marstall vermeldt naast het totale ruw eiwitgehalte daarom ook de pcvXP-waarde (Precaecaal Verteerbaar Ruw Eiwit).
- ❌ Niet-Verteerbaar Eiwit (Niet-pcvXP): Proteïne die de dunne darm onverteerd passeert, wordt in de dikke darm door bacteriën omgezet. Dit eiwit is onbruikbaar voor het paard. Het moet worden afgebroken door de lever en nieren, wat deze organen onnodig en aanzienlijk belast.
Conclusie: Het is dan ook met name belangrijk om bij voeding te letten op de hoeveelheid niet-pcvXP, en niet zozeer op het totale eiwitgehalte.
Mythe 2: In ruwvoer zitten voldoende essentiële aminozuren.
Hoewel essentiële aminozuren inderdaad in ruwvoer zitten, toont onderzoek aan dat er vaak een tekort is in het typische paardenhooi – dat laat wordt gemaaid.
- Tekorten: Met name de essentiële aminozuren Lysine, Methionine en Tryptofaan zijn vaak te laag.
- Aanvulling noodzakelijk: Het paardenlichaam kan deze aminozuren niet zelf aanmaken; ze moeten dus via de voeding worden aangevuld. Ze zijn onontbeerlijk voor onder andere een krachtige bespiering en de ontwikkeling van sterke botten.
Mythe 3: Het aminozurengehalte schommelt per grondstof.
Dit geldt inderdaad voor alle natuurlijke ‘eiwit’-grondstoffen, zoals soja, biergist en lijnzaad. Dit maakt precieze dosering op basis van de voedingswaarde lastig.
Er is echter een nauwkeurig alternatief:
- Pure Aminozuren: Daarnaast bestaan er aminozuren in pure vorm (vaak gelabeld met L/DL).
- Voordeel: Deze hebben als voordeel dat ze bijna 100% door het paard kunnen worden opgenomen. Hierdoor kan de exacte hoeveelheid die aan het voer wordt toegevoegd, precies worden bepaald, wat een nauwkeurige dosering afgestemd op de behoefte mogelijk maakt.